Eskiden bu 302 otobüslerle İstanbul yolculuğu yapılırdı. Otobüsün arkasına Boğaz köprüsü fotoğrafı asılırdı. Ne heves ederdik o otobüse binip İstanbul' a gitmeyi. Bir gün geldi, bindik ve hayalimize kavuştuk, Fakat gördüğümüz kadarıyla o kadarda güzel değilmiş, doğup büyüdüğümüz Taşova' mızı terketmek. Taşova' ya hasret kalmak, ama başkada çaresi yoktu gurbete gidenlerin. Yaşadığımız ilçe ve köyümüz bizim ekonomik refah içerisinde yaşamamıza meydan vermiyordu.
Yaşımız büyüdükçe Sorumluluğumuzda artıyor, bir evi geçindirebilmek için gurbete çıkmak zorundaydık. Büyük İllere gidip üç kuruş asgari ücretle çalışmaya başladık. Ev kirası, yol parası, mutfak masrafı, giyim, yaşam bayağı zormuş büyük şehirde yaşamak. Bu büyükşehirlerin dertleriyle baş edip, çoluk çocuk çalışıp, yaşamaya çalışan eski hemşerilerimiz, zor bela bir mesken alır, zaman hızla ilerken bir bakar ki ömür hızla geçmiştir.
Bu sefer hayatının hızla geçtiğini gören nesil bu sefer Köyüne yurduna yuvasına dönmeye çalışır. Ama buda o kadar kolay değildir. Köye geldiğinde kalacak bir mesken bulmak imkanı yoktur. Babadan kalan eve hangi kardeşi gelip yerleşecek. Hemen elinde avucunda ne varsa köyüne veya İlçesine bir yer bulup ev yaptırma derdine düşer, bu imkanı olmayanlar ise şehirden en uygun eve kiracı olarak oturmayı tercih eder. Geri dönmek te o kadar kolay değilmiş, der bizim Anadolu insanı. Yazı uzayıp gider ama biz bu Otobüsleri güzel hayel edip, hayatımıza pozitif yönden bakmayı tercih edelim.
Ahmet ŞİMŞEK
05amasyam05 Haber Aktüel Mağazin Kültür.
